rosannenf.reismee.nl

Mini vakantie in Malta

Na een korte tijd in Dublin, was het nu tijd voor een volle vier dagen naar Malta en mijn tweede reisje met Julia. Wat waren we blij toen we palmbomen spotten nadat we op het vliegveld in Malta waren gearriveerd. Met de bus gingen we naar de andere kant van het eiland: Melieha, een plaatsje in de buurt van Popeye village en de blue lagoon. 

Hoe ik trouwens klaagde over de bus in Dublin: in Malta is het erger. Wij zaten in een dorpje en het was maar gokken of de bus kwam. 

Mellieha is een erg rustig plaatsje waarbij veel vergrijzing te zien is in zowel het toerisme als de bevolking. Voor ons was dat niet vervelend, want we pasten ons zo aan: 22:00 uur op bed met een theetje. Bovendien kwamen we helemaal 'zen' terug, maar misschien was dat ook wel de invloed van ons hippie hostel: Splendid Guest House. 

Omdat de temperatuur rond de 22 graden lag, toen wij het eiland bezochten, konden wij makkelijk de hele dag zonder moeite in de zon liggen. We huurden de hele dag een bedje voor 4,50 euro aan een prachtige helder blauwe baai. In de plaatselijke supermarkt kochten we heerlijk brood, een dip en een bak fruit, zo hoefden we het strand de rest van de dag niet meer te verlaten. Twee dagen hebben we zo genoten: de eerste en de laatste dag. 

In de dagen er tussen zijn we wat actiever geweest. Zo zijn we per ongeluk bij de prachtige Paradise bay geëindigd op de weg naar Popeye village,  vervolgens hebben we uiteindelijk toch ook  Popeye village vanaf afstand aanschouwd  en hebben we door Mdina gelopen. 

Mdina is de oude hoofdstad van Malta die nog volledig in de middeleeuwse stijl gebouwd is. Zelfs de stadspoorten en muur staan nog. Het plaatsje is ontzettend indrukwekkend, maar je bent er wel zo doorheen gelopen. Rond een uur of 17:30 arriveren en er dan even avondeten en het stadje doorlopen, kan makkelijk. 

NB. De meeste avondeetgelegenheden zijn pas vanaf 19:00 beschikbaar.

Dag drie hebben we een boottocht gedaan naar de blue lagoon en wat grotten. Die grotten wil je zien, de boottocht is fantastisch, want ze vliegt over het water, maar de blue lagoon: zorg dat je er niet langer dan een half uur tot een uur bent. De blue lagoon heeft weinig looppaden, het is ontzettend toeristisch gemaakt en het staat VOL, maar dan ook echt VOL met mensen. Na 30 minuten werd ik er helemaal kriegel van. 

Denk je dan nu eens in, dat op dit ongelofelijk toeristische stuk eiland een totaal van TWEE dixies staan voor alle bezoekers. 

De algehele ervaring van Malta was super. We hebben mogen genieten van de meest fantastische risotto's, hele goede wijnen en het helderste water. Wat Julia en ik niet hebben gedaan en wel hadden moeten doen, was het bezoeken van Valletta. 

Hoppe, mijn eerste Guinness

In Dublin hebben ze dezelfde bussen als in London, maar om origineel te blijven, zijn de bussen in Dublin blauw. Bovendien is het op zondagochtend maar de vraag of ze komen om je terug naar het vliegveld te brengen. Dat is jammer, want daardoor kom je steeds sterker tot de realisatie dat je niet weg wil, maar wel echt weg moet. 

Ik was twee nachten en een dag in Dublin met Stéphanie. De eerste nacht zijn we maar gewoon gaan slapen: Stef was niet lekker, de volgende dag zouden we een lange dag hebben en onze vlucht had vertraging gehad. Tot zo ver het "Wow we zijn twee nachten in Dublin, dan gaan we gewoon twee keer heel goed pubcrawlen"- plan.

Dublin is wel een heerlijke stad. Heel anders dan de andere steden die ik heb bezocht. Door de moderne indeling van bijvoorbeeld de "Docklands"  heeft het verrassend veel weg van Rotterdam, alleen ben je in hier omringd door mensen met een Iers accent, die op een zonnige dag met 18 graden en een scherpe frisse wind in hun korte broeken, jurkjes en hempjes uit de kast trekken. 

De Guinness Storehouse tour is een ontzettende aanrader. Hoewel je zwaar wordt gehersenspoeld dat Guinness het meest fantastische drankje is dat er bestaat, leer je het wel echt waarderen. Bovendien vond ik het erg leuk om mijn eerste Guinness in the Storehouse te drinken in de Gravity Bar die uitkijkt over de stad. 

Nadat we in een dag met stevig doorlopen vrijwel alle bezienswaardigheden gezien hadden, voelde Stef zich opeens totaal niet lekker. Ze keek me aan en zei: "Rosanne, ik weet niet of ik het red om vanavond mee te gaan, maar jij MOET sowieso." Dus nadat Thais eten hadden besteld, heb ik me klaar gemaakt om in m'n eentje op stap te gaan. 

Ik liep de kamer uit en ging als eerst naar de bar op de hoek van de straat. Daar dronk ik 1,5 Guinness en raakte ik in gesprek met wat locals. Vervolgens ging ik in mijn eentje door. Ik liep een stuk over straat en kwam dit maal langs een club. Er kwam net een groepje mensen naar buiten en ik vroeg of het leuk was daar binnen. Deze mensen bleken  mijn vrienden voor de rest van de avond te zijn. 

Ze voegden zich bij mijn kroegentocht, dus in slechts 5 minuten was mijn groep verzesvoudigd! Van twerken in een Latino club, naar nummers aanvragen bij een live muzikant, tot dansen en knuffelen alsof je elkaar al honderd jaar kent met nog meer vreemden op het nummer "wonderwall" van Oasis. Hoewel de kroegentocht zou eindigen in de enige echte Temple Bar in het uitgaansgebied Temple bar, ben ik toch om 05:00 uur 's morgens geëindigd bij de McDonalds, terwijl ik probeerde uit te zoeken hoe de myTaxi app werkte.

Toen ik uiteindelijk rond 05:45 uur in bed stapte, kon ik na een stabiel uurtje slaap weer opstaan om richting het vliegveld te gaan. 

Ondanks de hele korte tijd dat ik in Dublin ben geweest, had ik dit zeker ook niet willen missen. Wat een gezelligheid, wat een stad, wat een mensen. 

Praag begon erg vaag

De reis naar Praag had ik gewonnen via vakantieveilingen. Hoewel onze vlucht, hotel en het ontbijt al geregeld waren, kwamen Stéphanie en ik volledig in de war aan. We hadden er namelijk nooit bij stil gestaan dat ze in Tsjechië een hele andere valuta hebben en een pittig onbegrijpelijke taal spreken. 

Via google maps en een belletje naar het hotel hebben we de juiste bus en metro kunnen achterhalen. We hadden een kaartje voor drie dagen onbeperkt reizen. Achteraf zijn we nooit gecontroleerd, dus echte waaghalzen zouden kunnen proberen zwart te rijden. 

Aangekomen in ons hotel, hadden we best een trek gekregen (we arriveerden rond een uur of 7 's avonds) . Tripadvisor gaf ons wat restaurant tips en we filterden er een aantal uit die slechts op 700 meter afstand zaten. Geen probleem zou je denken, dat lopen we makkelijk! Niets was minder waar, ik heb nog nooit zo veel doodsangsten in 700 meter gehad. 

De tocht was prima tot we arriveerde bij een heuvel, die naar een park leidde. Ik houd niet van bos en niet van donker en dat samen maakt me al helemaal spastisch: kortom Stéphanie schaamde zich kapot voor me. 

Met de zwarte sleutelhanger van de hotelkamer in mijn hand, liepen we de heuvel op. Verbaasd waren we wel, toen googlemaps ons naar een trappenstelsel van de heuvel af stuurde. Toen begon mijn hoogtevrees op te spelen. Langzaam maar zeker dwaalden we meer en meer af tot we op een punt kwamen, waar je in films altijd verkracht en vermoord wordt en niemand je kan helpen. Ook Stéphanie kreeg het nu benauwd. 

We naderde een donker treinspoor. Daar hoefde we toch zeker niet overheen? We wilde echt niet weer helemaal terug naar boven. Gelukkig niet: we hoefden alleen maar een pikke donker tunneltje onder het spoor door, waar ook nog eens mannenkleren voor gegooid waren. 

We zijn er heelhuids doorheen gekomen en hebben vervolgens de lekkerste goulash ooit gegeten. 

Na het eten, hebben we de metro naar het centrum gepakt: het was tijd voor een kroegentocht. We gingen van bar naar bar en toen heeft een student ons naar een club gebracht. Hier waren mannen vermoedelijk een vrijgezellen feest aan het houden en Stef en ik zagen in dat ons maar een ding te doen stond: we moesten ze van hun toffe accessoires strippen. Zodoende huppelden we binnen enkele seconden met piemelpetten, kattenoortjes, zonnebrillen en kettingen de Praagse club door. Op een gegeven moment was het genoeg, ze beroofden ons terug. Toen zijn we maar naar het hotel terug gegaan. 

Het was nog een aardig stuk lopen naar ons hotel. De volgende dag kwamen we er echter achter dat uber een veelgebruikt fenomeen in Praag en dat je daar niet alleen contant voor kan betalen, maar dat het het ook mega goedkoop is. Je betaalt ongeveer 5 euro voor een taxirit van 20 minuten. 

Toen we de volgende dag in het centrum arriveerden, bleek het dat we allerlei bezienswaardigheden zonder er erg in te hebben, voorbij waren gelopen de vorige nacht. 

Nadat we al een tijdje rond hadden gelopen, probeerden we stiekem mee te luisteren met een Engelse tour. Dat hadden we blijkbaar niet erg subtiel gedaan, want we werden er meteen bij geroepen: het was een gratis tour op basis van fooi. Hier hebben we Bruce en Richard ontmoet, ons reisgezelschap voor de rest van de dag. 

We hebben in Praag bier gedronken, super lekker gegeten en van prachtig uitzicht genoten. Leuk om te weten trouwens: een echte Tsjech betaald nooit meer dan 45-50 cz voor zijn bier. Bovendien is het personeel ook niet geïnteresseerd in jouw persoonlijke leven. Voldoet een restaurant aan deze twee criteria? Dan kan je er gaan eten. 

Conclusie: Praag moet je gezien hebben. Het is wonderbaarlijk om te aanschouwen dat in Praag daadwerkelijk ELK gebouw mooi is. 

Rome met KLM

Vanaf mijn reis naar Napels wilde ik eigenlijk ieder maand een andere stad bezoeken. Het was nu Februari, dus tijd voor een tripje. 

Julia was mijn reisgenoot voor dit tripje naar Rome. Grappig was dat KLM de goedkoopste maatschappij was voor dit weekend en dat vond ik dikke prima. Ik was helemaal klaar om KLM voor op zijn minst dertig euro uit te buiten aan de gratis versnaperingen en drankjes; eens een gierige Nederlander, altijd een gierige Nederlander. Het is me niet gelukt.

Julia en ik hadden een hostel geboekt: the RomeHello, zonder enige recensies, maar het zag er toch zo fantastisch uit. Het bleek ook helemaal niet zo gek dat het geen recensies had; het was namelijk helemaal nieuw en twee weken voor onze aankomst pas geopend. 

We sliepen in een ruime kamer met vier stevige stapelbedden en een mooie nieuwe badkamer. Na een goede nachtrust zouden we zaterdag ochtend naar het vaticaan gaan met een tussenstop bij de trevi fontein, omdat ons metro kaartje toch twee uur geldig was. 

Nadat we de trevi fontein met een afhaalontbijt een tijdje hadden aanschouwd, liepen we terug naar het metrostation. Gek genoeg gingen de poortjes niet open, want het metrokaartje was inderdaad twee uur geldig voor busritten, maar voor de metro maar een keer. Toen wist ik het, dit was mijn moment om eens een keer charmant te zijn: met knipperende ogen en een zielige meisjes stem, heeft de vriendelijke man ons toch de metro poortjes doorgelaten. 

We kwamen aan in het Vaticaan, maar dat was op zaterdag rond een uur of tien zo druk, dat we direct weer zijn omgekeerd. We zijn de stad gaan bekijken; van Piazza del Popolo tot de Engelenburcht. 

Een au pair vriendin van mij uit Bologna, was nu au pair in Rome. We zijn met haar gaan lunchen en vervolgens verder de stad in gegaan. Een au pair die zij kende, heeft zich ook bij ons aangesloten en met een paar keer knipperen waren we een vriendinnengroep van vier alsof we nooit anders hadden gedaan. 

TIP: de suikertaart geeft met zonsondergang een prachtig uitzicht 

We hadden een laat, maar lekker diner in Trastevere: een heel gezellig stukje vol met restaurantjes. We zijn niet al te lang gebleven, omdat we de dag erna nog veel te bekijken hadden. 

Het bleek dat we de dag erna voornamelijk winkels te bekijken hadden. Het was namelijk ontzettend rot weer en daarom zijn we als een soort "yes-man"s gaan shoppen, alles was prima, alles was leuk, alles was ja. 

Zo zijn we ook terecht gekomen het restaurant "il barroccio", waar de "propper" ons makkelijk naar binnen lokte met een belofte van gratis limoncello, gratis champagne en ~last but not least~ gratis tiramisu door Julia haar fantastische onderhandelingsstrategie. Eigenlijk lag het niet aan onze "yes-man" dag, maar eerder aan het fantastische aanbod. 

Onze laatste dag zijn we naar het Vaticaan geweest, waar ik na zo'n 400 traptrede bovenop de St. Pieter basiliek stond. Zonder er over na te denken gooide ik vermoeiend, hijgend en puffend uit dat het wel echt verdomd veel traptreden waren. Sindsdien ben ik erg bang voor wisselende weersomstandigheden en druk verkeer, want ik het lijkt me niet dat je ongestraft tussen koepels van de heiligste kerk van heel Rome kan schelden.

Vervolgens zijn we de stad nog eens doorgelopen en hebben we onze laatste blikken geworpen aan Rome voor we in het vliegtuig zouden stappen. 


IJsjes en pizza's in Napoli

Inmiddels is het drie maanden na mijn vertrek uit Bologna. Ik was aan het werk en mijn reisplannen even helemaal vergeten, maar toen begon het nieuwe jaar: de goede voornemens kwamen uit de kast en dat fantastische reisavontuur dat ik wilde hebben dit jaar haalde ik uit die stoffige kast. 

Napels voor 48 euro retour; dat is goedkoper dan een retourtje Groningen met onze geliefde NS. 

Natuurlijk ging ik meteen op zoek naar reisgezelschap voor dit weekend. Na een flink aantal nee's, besloot ik dat ik een sterke onafhankelijke vrouw ben: "I don't need no man" (het valt waarschijnlijk op dat dit een dubbele ontkenning is, maar zo wordt het nou eenmaal gezegd, oké) of eerder "I don't need no friend". Dus ik boekte Napels alleen. 

De weken vlogen voorbij en voor ik het wist dat ik mijn glanzend zilvere tas in de trein naar Eindhoven. 

In het vliegtuig zat ik naast een Italiaanse jongen en een Italiaans meisje, geen bekende van elkaar. We raakte aan de praat en al snel bleek dat ik een behoorlijke hoeveelheid moest eten, zien en eten in mijn twee dagen daar. 

Het vliegtuig was geland, ik ging bijna mijn eerste snuif Napolitaanse lucht nemen, toen ik vervolgens een de praat raakte met een vriendelijke oude man uit Napels. Hij sprak alleen maar Italiaans, dus mijn hersencellen moesten aardig kraken en ik voelde me een beetje debiel gezien ik niet ontzettend goed kan antwoorden. 

"Waar verblijf jij", vroeg hij. "Bij het centrale station in de buurt, echt ideaal", reageerde ik daarop. Toen kreeg ik een intens geschrokken blik. "Bij het station?! Dat is heel erg gevaarlijk voor een meisje alleen! Daar kan je echt niet heen, je moet verblijven in de buurt van mergellina, daar is het goed." 

Op dat moment had ik bijna een ander hostel geboekt, maar ik besloot toch even een kijkje te nemen bij mijn eigen keuze (die stond best hoog aangeschreven namelijk). De man gaf zijn telefoon nummer in het geval dat er iets zou gebeuren en ik moest laten weten of alles goed was daar, want hij vond dit maar verontrustend. 

Ik ging op weg naar mijn hostel. Dat was eigenlijk helemaal niet zo verontrustend, omdat Italianen best goed kunnen overdrijven en onderschatten dat ik zelf ook van een grote stad af kom. Mijn hostel was prima, ontzettend aardige mensen. 

Wel ongemakkelijk was dat ik een gemengde kamer had geboekt (want die was goedkoper) en ik vervolgens een kamer in liep met vier slapende jongens, waarop ik als mijn lompe zelf natuurlijk meerdere dingen omstootte en de halve kamer wakker maakte. Het waren wel vriendelijke jongens bleek het. Zo heb ik in het hostel vrienden gemaakt uit Korea, Amerika, Engeland, Brazilië, Australië en Frankrijk. 

De eerste dag heb ik het hele oude stadscentrum bezocht aan de hand van een kaart die ik van het Hostel had gehad. Rond een uur of drie besloot ik de oude man maar eens te bellen om aan te geven dat er niks aan hand was. Afgesproken is namelijk afgesproken. 

Vervolgens door mijn gebrekkige Italiaans heb ik per ongeluk een afspraak gemaakt om koffie te gaan drinken, waarop ik een appje kreeg dat hij mij op Piazza Vitoria zou opwachten met zijn jeep: oei. Ik heb gezegd dat ik toch wel liever liep eigenlijk, zodat ik aan dit nachtmerrie scenario voor iedere ouder zou ontkomen. Of misschien toch niet? 

Nadat ik door een heel fancy gedeelte van Napels had gelopen, kwam ik aan op de Piazza waar we hadden afgesproken. Het plan wijzigde: we kunnen ook wel een ijsje eten bij die zaak hier tegenover of een zaak aan het strand. Toen zat ik toch opeens in de auto. Natuurlijk hield ik mijn moeder op de hoogte ondanks die wel verwachte dat ik direct uit de rijdende auto zou springen als een of ander Rosanne Cruise actie. 

Uiteindelijk bleek er niks aan de hand, de vriendelijke man kocht een ijsje voor me en reed nog een stukje om zodat ik de kustlijn kon zien. Vervolgens zette hij me bij het strand af en liep hij nog een stukje mee omdat hij naar zijn afspraak moest. In de auto kreeg ik zelfs nog een voorstel om langs te komen op zijn boot in Barcelona (yes, nieuw vakantie adres). 

Na een hele lange wandeldag kwam ik aan in het hostel. Hier leerde ik vervolgens een Braziliaans meisje, een Engelse jongen en een Amerikaanse jongen tegen. Met deze clique ben ik vervolgens gaan stappen in Napels. 

Mijn persoonlijke highlight in dit nachtleven was dat ik een mogelijke maffiabaas tegenkwam, die mij een verfrissend glas spa rood met citroen en munt aanbood. Waarschijnlijk om het blauw van de rode wijn, die ik eerder op de avond met de groep bij elkaar geraapte reizigers had gedronken, weg te spoelen. 

Met een stabiele zes uur slaap, heb ik mijn tweede dag in Pompeï doorgebracht. Een vrolijk warm zonnetje stond op en eenmaal in Pompeï raakte ik aan de praat met een Italiaan die op een internationale school in Almere had gezeten. Deze lieve jongen gaf mij korting op de "walking tour" die ik zeker aanraad. 

Ik was 17,50 kwijt voor mijn ticket naar binnen (7,50 met een ticket voor mensen onder de 24) en de wandeltour (10) met een ontzettend gezellige gids en een goede hoeveelheid interessante feitjes. In Pompeï staan er wel wegwijs bordjes, maar er staat niet wat het allemaal is waar je naar kijkt. Daarom is die wandeltour zo fantastisch. 

Ik was een relaxte dag kwijt in Pompeï en dan als fantastische afsluiter van deze heerlijke trip met warm weer in Januari, ben ik uiteten gegaan in mijn eentje in het centrum van Napels. Hier kwam ik erachter dat ook bediening leuk gezelschap kan zijn. 

Op maandag erg vroeg in de ochtend ben ik het vliegtuig ingestapt met een brede glimlach en een klein traantje. Hier ga ik zeker nog eens naar toe. 

Schaakmat

Mijn avontuur is over, finished, finito. 

Wat dan? Hoe dan? Krijg ik mijn geld terug? 

Laat ik bij het begin beginnen. Ik had een fantastisch gezin met fantastische kansen en een heerlijke tijd in Bologna. Maar wat ging er dan mis? 

Allereerst was de match met mijn gezin niet zo goed. Het zijn hele aardige mensen, maar naar mijn idee niet volledig eerlijk naar mij toe. Zo werd bijvoorbeeld in eerste instantie gezegd dat iets geen probleem was en achteraf hoorde ik dan dat dat het wel was. 

Bovendien was de moeder bijvoorbeeld heel ordelijk en ik heel chaotisch. Dit botste al op de manier waarop de sokken van haar dochtertje aandeed. 

Ten tweede en dan ook de meest belangrijke reden, voelde ik mij heel ongemakkelijk in het huis. Aan de ene kant, omdat ik bijvoorbeeld van hun boodschappen moest leven en hun licht en water moest gebruiken, maar aan de andere kant ook vanwege het nu volgende voorval: 

In mijn weekend naar Florence (nadat ik twee weken bij het gezin was) was het meisje erg moe na een hele slechte nachtrust (6 uur ). Het gedrag dat dit meisje naar een nieuw persoon als ik vertoonde was dat zij absoluut niets met mij wilde doen. Echter vond ik dat nogal bezwarend, ik kon moeilijk weglopen van mijn baan. Na anderhalf uur dingen te hebben voorgesteld met een glimlach en een hoog stemmetje, had ik nog steeds geen resultaat.

Hierop heeft de moeder mij vrij gegeven en kreeg ik vervolgens een preek over hoe haar dochtertje haar best doet en ze het idee had dat ik niet mijn best deed. Vervolgens kwamen er op een subtiele wijze ook dingen naar boven dat zij (hoewel ik hier gewoon toestemming voor had gevraagd) liever niet had dat ik vaker dan twee keer per week uit ging. 

Op dat moment was ik er helemaal klaar mee: waar kwam dit opeens vandaan? 

Gelukkig had ik de dag erna (terug in Bologna) een heel goed gesprek met de moeder, waarin wij samen alles op alles zouden zetten om dit te laten werken. Ik had er weer zin in. 

Jammer genoeg, voelde ik me daarna heel ongemakkelijk en heel bezwaard bij ieder klein foutje dat ik maakte. Dit is niet prettig als het jouw woonplaats moet zijn voor de komende tien maanden. 

Ten derde vind ik het misschien ook niet fantastisch meer om met modder te spelen en is het misschien maar beter zo.

Goed. Toen afgelopen dinsdag een prachtige kans voordeed om te vertellen dat ik misschien toch liever wilde stoppen, heb ik die gegrepen. Alleen wilde ik het subtieler brengen dan: "ik vind jou en jouw kind kut, dus ik wil stoppen". Daarom heb ik ervoor gekozen om te zeggen: "ik vind het jammer hoe mijn band met jouw dochtertje nu is en ik heb heel veel heimwee, dus ik ga liever weg." 

Dus, terwijl mijn werkgeefster vroeg hoe ik vond dat het ging, zei ik het bovenstaande. Waarop zei vroeg: wanneer wilde je mij dat gaan vertellen dan? Waarop ik reageerde dat ik het bezoek van mijn moeder wilde afwachten. "Oh maar ik was eigenlijk ook al opzoek naar een andere au pair". Sorry? Wat? Wanneer zou zij mij dit gaan vertellen dan? Oke, goed, jammer. 

Ondanks ik in eerste instantie mijn maand zou afmaken, leek het mijn werkgeefster toch beter als ik zaterdag meteen met mijn moeder mee vloog en omdat zij een weekend weggingen, was het beter als ik dan vrijdag al bij mijn moeder sliep. Gek vond ik wel dat ik toen toch opeens donderdag al weg moest. 

Helaas geen tijd gehad om iets nieuws te vinden in Bologna, maar wel heerlijke dagen met mijn moeder doorgebracht (er kwamen omhangbare wijnglazen in voor). 

Wat is mijn plan dan nu? Ik ga nu fulltime werken in Rotterdam, sparen voor volgend jaar en dan vanaf hier maar zo nu en dan een stedentripje maken. 

Dank jullie hartelijk voor het lezen van mijn blogs. 



Een maand alleengaand

Ken ik me ff een partijtje lekker rijmen? 

Allereerst heb ik in deze twee weken van absolute stilte een canolo gegeten, want ik ben Italië dus dat moet. Ja, het was fantastisch. 

Verder ben ik erachter gekomen dat vrij aangeschoten Rosanne het leuk vindt om met Afrikaanse straatverkopers te chillen. Dat noemen ze hier gevaarlijk, maar het heeft mij al twee gratis armbandjes opgeleverd. 

Nu weet ik dat je een gegeven paard niet in de bek mag kijken, maar of ik nou echt zo blij ben met tutti due (Italiaans voor alle twee) weet ik niet. Waarom? Da zalk is ff vertellen joh. 

Ik weet niet of jullie weten van de geluksbandjes: dat zijn schattige, gekleurde bandjes die overgaan in één kleur aan het uiteinde. Die kleur aan het uiteinde betekent iets. Zo is groen vriendschap, blauw ook iets en rood is liefde. Degene die het bandje omknoopt, legt een wens vast in deze dergelijke knoop. Een wens die uitkomt als het bandje afvalt. 

En ondanks ik tegen deze vriendelijke vent bleef zeggen dat we vrienden waren, heeft hij toch mooi een rood bandje omgeknoopt en mij vervolgens zijn vriendin genoemd. Lekker is dat, ik weet helemaal niet of ik al klaar ben voor de "once you go black, you never go back" ervaring. 

Om het alcoholgebruik te verdedigen: ook barmannen vinden mij leuk hier. 

Ik volg ondertussen ook een cursus Italiaans, ofwel "ho un corso per imparare d'Italiano". Deze duurt vier weken waarvan er twee voorbij zijn. Ik kan al een beetje spreken en verstaan gaat al helemaal goed, ma non perfettamente. 

Tot slot ben ik erachter, nadat ik vandaag beklommen, geslagen en gebeten ben, dat ik dit werk toch niet zo leuk vind. Daarom ben ik nu opzoek naar ander werk in Bologna of Rotterdam. Ik maak in ieder geval deze maand af en tegen die tijd zie ik wel waar ik terecht kom. 

Betekent dit een einde aan mijn blogposts? Haha, natuurlijk niet, jammer joh. Of ik nu in Nederland of Bologna zit: ik blijf op avontuur gaan dit jaar, want dat was mijn doel. 

Groetjes en pizza's.   


Florence en een beetje meer

Welkom bij reeds een andere blogpost over mijn leven in Italië, want verassing, daar leef ik nu. 

Bologna begint steeds meer als een thuis te voelen. Ik ken de staten, ik ken mijn barren: meliefje ik bender, alleen dan niet op de o zo bekende oude binnenweg in Rotterdam, maar op de via Zamboni aansluitend aan piazza Giusseppe Verdi.  

Echter was ik dit weekend niet in deze studentenstraat, ik was in Florence met mijn gastfamilie. Een fantastische stad, zie mijn artistieke en totaal niet standaard foto's. 

Leuk verhaal uit Florence: 

Na wederom een hele lange wandeling van ongeveer 10 km heb ik gedurfd om als een toerist een kerk binnen te gaan, hopend dat ik niet zoals de laatste keer dat ik zo'n poging deed, een ceremonie zou binnenlopen.

(Ja, zwaar opgemaakt ,in een broek en dan vervolgens jezelf proberen te redden met kruisjes slaan en de kerk heel stil uit te "moonwalken")

Helaas ging het deze keer ook niet fantastisch, want ik heb mogelijk iets gestolen: sorry God.

Hoe dan, vraag je?  Dat zal ik eens even vertellen.

Er was een tafel met dingetjes die je (neem ik aan) kon kopen, want er zaten prijskaartjes aan. Echter stond er niemand achter de toonbank. Er was wel een pot waar men geld  in kon doen met een briefje dat Italiaanse tekst bevatte.  Plots vond ik een schattig armbandje, maar zonder prijslabel.

Dus toen heb ik maar een euro in de onbekende pot gedaan, niet wetende wat de waarde van het bandje was en of het de juiste handeling was.

Dat was mijn verhaal. 

Wisten jullie trouwens dat Italiaans eten vet lekker is? Ik wel hoor en ik word niet teleurgesteld. Wel grappig: ik at vanavond een Italiaanse afbakpizza, en ik kan zeggen dat onze dr. Oetker er niet aan onderdoet. 

Aan ieder geratel op mijn blog zit ook een jammer puntje: ik krijg niet echt een band met mijn vier jarige, schattige monstertje. Dus wie weet, zien jullie me wel mega snel terug. 

Laten we hopen dat mijn misschien gestolen bandje geluk brengt. 

Aju 



Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel Active